A Zona Especial de Conservación (ZEC) do Lago de Sanabria e os seus arredores está situada no extremo noroeste da provincia de Zamora, abrangue seis concellos e limita con Orense e León. Trátase dun territorio de media e alta montaña con gran parte da súa superficie por riba dos 1.500 metros de altitude e algúns picos que superan os 2.000 metros, como destacan Peña Trevinca e Moncalvo. Os seus profundos vales, que ás veces forman canóns escarpados, están esculpidos por ríos e regatos, como os canóns dos ríos Tera, Cárdena e Segundera.
Nas zonas máis altas atópanse rochas, ladeiras de cascallos e cantís, con extensas mesetas cubertas de pasteiros e matogueiras de montaña. Nas ladeiras e zonas máis baixas predominan as sebes e varios tipos de matogueiras, que contrastan con outras formacións, pasteiros ou bosques máis pequenos pero destacables, como acivros ou teixos. Ao longo dalgúns leitos fluviais en certos vales desenvólvense interesantes bosques de ribeira. De especial interese é a rede de lagos, turbeiras e pastos alpinos formados pola erosión glaciar —principalmente o lago de Sanabria— que xuntos constitúen un dos grupos de lagos glaciares máis importantes e diversos da Península Ibérica.
